In woedende stemming hebben we Internationale Vrouwendag dit jaar gevierd, geen humor te bekennen. Het komt ons namelijk de strot uit dat een valse discussie over de ruggen van vrouwen wordt uitgevochten. Volgens velen in onze samenleving zijn witte vrouwen uitgeëmancipeerd, daarentegen zouden zwarte, migranten en vluchtelingenvrouwen zich in een dramatisch achtergestelde of zelfs achterlijke positie bevinden. Wij, zwarte, migranten, vluchtelingen en witte vrouwen pikken deze tweedeling niet, en stellen dat onze samenleving moet emanciperen. Wij zijn dit polariserende en discriminerende debat spuugzat!

Het glazen plafond lijkt er alleen over te gaan dat vrouwen geen topmanagers kunnen worden, maar wij constateren dat seksisme, racisme, homofobie, islamofobie en eurocentrisme álle vrouwen discrimineert. Wij lopen blauwe plekken op in de strijd voor onze rechten en de acceptatie van onze verscheidenheid aan behoeftes. Er bereiken ons klachten van vrouwen in alle vormen en maten. We hebben te maken met de onbetaalbare crèche, onbetaalbare zorg, discriminatie op school. Bij sollicitaties maken we geen kans vanwege onze hoofddoek. Zelfs aan de grenzen van europa maken wij minder kans. Door middel van de inburgeringcursus worden onze identiteit en achtergrond afgekeurd en in plaats daarvan moeten wij dé Nederlandse normen en waarden leren. Er wordt een ideaaltype gesuggereerd van 'de geëmancipeerde vrouw'. Nou? Heeft u een idee? Wij zeggen u: het is niet meer dan een essentialistische en niet-bestaande vrouw gekleurd door een seksistische en racistische ideologie.

Vrouwen zijn een dankbaar onderwerp in een valse discussie. Het maatschappelijke debat inzake integratie, migratie en burgerschap, wordt over de ruggen van vrouwen gevoerd, sinds de dominantie van de rechtse politieke agenda haar intrede deed. Bewakers van de 'witte Nederlandse beschaving' zeggen migrantenvrouwen te 'redden' in naam van het feminisme en de vrouwenstrijd. Deze vrouwen worden afgeschilderd als ver verwijderd van de zogenaamde witte vrouw die wel geëmancipeerd zou zijn. In dit debat overheerst het woord van rechtse intellectuelen, een paar liberale vrouwen en veel liberale mannen. Zij spreken voor hen, als ware zij hun vertegenwoordigers. Ondertussen is vrouwen hun stem ontnomen. Zij zijn speelbal geworden in de mantra's over huiselijk geweld, seksualiteit, migratie en assimilatie. Niet de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen, van wit en zwart, staat centraal. Nee! Sekse en etniciteit worden tegen elkaar uitgespeeld, net zoals homoseksualiteit en islam als uitsluitende opposities worden neergezet. Welke belangen zijn hiermee gediend? Wij hebben er niks aan. Het is onrechtvaardig en dat maakt ons woedend. Het funeste beleid en de bijbehorende discussie komen niet overeen met de samenstelling van en verschillende behoeftes in onze samenleving. Noch met de strijd waar de vrouwenbeweging zich al jaren voor inzet.

Voor een begin aan de oplossing vragen wij uw aandacht. Wij als vrouwen van Nederland willen leven in een samenleving waarin de combinatie van arbeid en zorg een probleem is van vrouwen én mannen, van werknemer, werkgever én de overheid. Waarin voorzieningen (zoals zorg, onderwijs, volkshuisvesting) voor iedereen toegankelijk zijn en naar behoefte kwaliteit bieden, zonder achterstelling op grond van inkomen, etniciteit en sekse. We willen dat welvaart voor iedereen is, dat de globalisering en de rechtse neoliberale politiek die armoede feminiseert, met rijken die rijker worden en armen die armer worden, wordt afgeschaft. Integratie moet tweerichtingsverkeer zijn, ook mannen, witte mensen en heteroseksuelen moeten emanciperen en integreren. Het systeem van klasse-burgerschap, met zwarte, migranten en vluchtelingenvrouwen en vrouwen in het algemeen als tweede- en derderangsburgers, moet worden omgezet in gelijkwaardig burgerschap. Discriminatie moet worden benoemd en worden gezien als een ziekte van de samenleving!

Er is geen multicultureel drama, maar ons land is doordrongen van wit en seksistisch beleid. We moeten samen een oplossing vinden, en dat kan alleen op gelijke voet!

gepubliceerd in De Volkskrant op 12 maart 2004

ondertekend door Ikram Chiddi, Fenna Ulichkie (MVVN - Marokkaanse Vrouwenvereniging Nederland), Dieuwertje Huijg (St. ZAMI - Zwarte, Migranten, Vluchtelingen vrouwenorganisatie), Latifa Aolad-Si'Mhammed (Chebba Meidenplaza), Nadira Omarjee (NextGENDERation, Europees netwerk van studenten vrouwenstudies), Shahida Albitrouw, Tirza de Fockert